Nou, het is zover. Augustus. Deze maand gaan er klappen vallen. Wie overeind blijft, mag zich de komende dertig jaar James Bond wanen. De verrassing zal uit onverwachte hoek komen, vertrouwde oud-007-casting director Debbie McWilliams ons eerder al toe. Dan is er maar één optie over, één man die deze taak op zich kan nemen: Bellingham. Jude Bellingham.
De middenvelder van Real Madrid en het nationale Engelse elftal is niet alleen gek van James Bond, hij zou het ook fantastisch vinden om James Bond ‘te zijn’. Nu denk ik dat de jonge voetballer daar helemaal geen film voor nodig heeft. Hij mag zich ook zonder casting ‘James Bond’ noemen. Vechten kan hij als de beste, bij voorkeur tegen Argentijnen. Iets met een crisis op de Falklandeilanden en zo rolt zich vanzelf een nieuw filmverhaal uit. Steven Knight mag het gratis gebruiken.
Bellingham heeft ze allemaal gezien: Sean Connery, Roger Moore. En het heeft iets met hem gedaan. Hij heeft de proef doorstaan. Waar veel jongeren (hij kwam ter wereld post Anno Domini Die Another Day) de oude Bond-films toch vooral heel erg oud vinden, zat Jude met natte haartjes voor de tv samen met zijn broertje. Ongetwijfeld aangemoedigd door hun vader. Want zo zijn vaders. Knap werk van vader Bellingham, die met een vooruitziende blik zijn beide zonen gelijk de juiste initialen meegaf. Ik bedoel maar.
Is het trouwens wel eens opgevallen dat het getal ‘dertig’ een ongeluksgetal is voor James Bond? Toen onze filmheld de eerste dertig kaarsjes uit mocht blazen in 1992, verkeerde de beroemde franchise van Albert R. Broccoli in zwaar weer. Er werd geen feest gevierd, want James Bond was op dat moment op sterven na dood. Datzelfde gebeurde in 2022 tijdens het zestigjarige filmjubileum, waarin James Bond werkelijk de nek om was gedraaid door de kinderen van de oude Broccoli.
Gelukkig liep het daarvoor en daartussen een stuk beter met de beroemdste geheim agent van het witte doek. Dus tussen nu en het negentigjarig jubileum zie ik weer volop kansen met Jude Bellingham als James Bond. In 2026 zijn we zelfs al aardig op weg naar dat jubileum dat we niet hoeven te vieren. Mooi, hoef ik ook mijn schoenen niet te poetsen.
Dat het hoog tijd wordt voor een nieuwe Bond-film, is een understatement. Ik zag deze week het ‘hoogtepunt’ van de wereldcinema. Drie uur lang. Het goede nieuws: ik ben niet in slaap gevallen. Het slechte nieuws: ik weet nog steeds niet wat ik van de film vind. En dat is jammer, want daardoor ontstaat er hier een gat.
[RECENSIE THE ODYSSEY]
Knap gemaakt, kan niet anders zeggen. Ik zag in een making-of crewleden kratten vol technische kostbaarheden bergen op- en afslepen. Erbarmelijke omstandigheden in onherbergzame gebieden, op woeste zeeën. Onder de felle zon of juist uren wachten tot die wolk was verdwenen. Het is me wat. Het blijft knap gemaakt, dat vooral, en alles (Alles? Ja alles!) gedraaid op IMAX-camera’s, door onze eigen Hoyte, die ontegenzeggelijk weer opgaat voor een Oscar. Want het is bijzonder knap gemaakt allemaal…
Wat was ik blij dat ik niet voor IMAX had gekozen. Dat had ik per ongeluk ooit bij The Dark Knight gedaan, waarvan niet eens álles op dat formaat was gedraaid. Leuk initiatief om zo’n film helemaal mee te beleven, maar ik zit niet in een pretpark. Ik heb geen ambities om Batman te zijn of James Bond. Daarom ga ik juist naar de bioscoop, om te zien hoe anderen de klusjes opknappen waar ik niet aan toe kom. Daarbij wil ik ook graag een beetje ontspannen in die bioscoopstoel. Daar had The Dark Knight geen boodschap aan. Ik werd bij die film met mijn neus op de feiten gedrukt: ik bleek ontzettend veel last te hebben van hoogtevrees.
Als ik bij de zeestormen uit The Odyssey in een normale bioscoopzaal al bijna uit mijn stoel word geblazen, hoe moet dat dan zijn in IMAX? Ik wil me er eerlijk gezegd geen voorstelling van maken.
Persoonlijk ben ik wel fan van een stevig potje filmgeluid. Thuis blaas ik het liefst alles over vijf boxen en een diepe subwoofer. Die beleving heb ik zelf in de hand. Als ik de opbouwende spanning vlak voor een explosie hoor opkomen, net als bij het logo van THX Deep Note, schroef ik het volume gewoon iets terug.
In aanloop naar de nieuwste Nolan keek ik Inception terug. Ook een heftige film waar ik destijds een week de tijd voor nodig had om van bij te komen. Het was Nolans eerbetoon aan James Bond, wat ik er overigens niet helemaal in terugzag, want ook Christopher Nolan is net als Jude Bellingham fan van onze held.
Weliswaar had ik het in mijn thuisbioscoop zelf in de hand, maar ook hier was dat geluid weer zo extreem aangezet. Het werkt absoluut om de film te ondergaan, maar is het niet gewoon een trucje om een bepaalde leegte in het narratief te maskeren? Of net als bij James Bond, waar het tempo zo hoog ligt, dat je de gaten in het verhaal niet opvallen?
Of Inception helemaal klopt tussen het visuele en auditieve geweld door; ik ga er gemakshalve vanuit dat Nolan dit zelf tot op de komma nauwkeurig heeft uitgedokterd. Na het zien bleef vooral dit gevoel achter: knap gemaakt…
De sterregisseur heeft er nooit een geheim van gemaakt dat hij ook voor James Bond de juiste man is. Hij heeft al jaren een plan dat nog nooit iemand in James Bond-land heeft opgevat. Zolang hij de sleutel van de Aston Martin niet krijgt, zullen we dat nooit weten. Met andere woorden: waarschijnlijk nooit.
Of we op een Christopher Nolan-James Bond-film zitten te wachten, is nog maar de vraag. Hoewel een knap gemaakte Bond-film nooit weg is, gaat het mij bij 007 toch vooral om het gevoel dat ik erbij krijg. Dat ik de film graag terug wil zien omdat de sfeer zo fijn is getroffen, niet per se omdat het geluid zo lekker hard staat.
Nolan had in het verleden contact met Barbara Broccoli. Hij had alleen als eis dat hij het wiel opnieuw mocht uitvinden. Met een nieuwe James Bond die hij kon kneden tot een eigen product. Daar is het nú de tijd voor. Maar Barbara Broccoli is niet meer aan zet en Amazon MGM heeft gekozen voor Denis Villeneuve, een andere geweldenaar die later dit jaar zíjn knap gemaakte filmtrilogie afsluit.
Nolan had het kunnen doen met Jude Bellingham als zelfgebakken 007.
Trouwens, ik weet niet of het iemand is opgevallen, maar die Bellingham… Knap gemaakt.
Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.
