Robert Shaw (1927 — 1978)

Vandaag 35 jaar geleden verloor de filmwereld een acteur van wereldformaat: Robert Shaw. Bekend uit talloze speelfilms, waar hij de meest uiteenlopende rollen speelde. In From Russia with Love (1963) gaf hij met verve gestalte aan de zwijgzame moordenaar Grant, die door James Bond in de Orient Express na een bruut gevecht wordt gedood.

Robert Shaw werd slechts 51 jaar.

Filmster uit Jaws dood

Van onze correspondent
LONDEN, dinsdag

Jaws (1975)

De Britse filmacteur Robert Shaw, die de laatste jaren wereldroem heeft vergaard in succesvolle films als Jaws, the Sting en the Deep is gisteren overleden in de lerse Republiek waar hij de laatste jaren om belastingredenen heeft gewoond.

Shaw, die 51 jaar is geworden, maakte gistermiddag in de omgeving van zijn woonplaats, het dorpje Castlebar, een pleziertochtje in de auto samen met zijn derde vrouw en voormalige secretaresse, Virginia Jansen, toen hij achter het stuur onwel werd. De acteur stapte uit om wat frisse lucht te scheppen, maar verloor het bewustzijn.

Bij aankomst in het ziekenhuis, waar hij met een ijlings gealarmeerde ambulance naar werd vervoerd, bleek de beroemde filmster echter al te zijn overleden, vermoedelijk aan een hartaanval.

Robert Shaw met Sean Connery in From Russia with Love (1963)

Shaw, die ook bekendheid genoot als schrijver, was kortgeleden uit Amerika naar zijn huis in lerland gegaan om te herstellen van een ernstig gekneusde enkel, een blessure die hij had opgelopen gedurende de opnamen van zijn nieuwste film The Avalanche Express, die later dit jaar in première zal gaan. Een andere film Force from Navarone, waarin hij eveneens de hoofdrol speelt, zal ook binnenkort in de bioscopen komen.

Shaw, een van de best verdienende Britse acteurs, was drie keer getrouwd geweest en laat acht kinderen na. Zijn tweede vrouw, de actrice Mary Ure, overleed twee jaar geleden in Londen aan kanker.

De Telegraaf, 29 augustus 1978

Diep

Zo worden ze tegenwoordig niet meer gemaakt, zoals The Deep. Wat een fijne kijkervaring. Komt dat door blu-ray? Of mag het gewoon een goede film genoemd worden? 

IMDb is het niet met me eens. Daar haalt deze film uit 1977 van Peter Yates (begin dit jaar overleden) krap aan een voldoende. Het verhaal zelf stelt niet heel veel voor, maar de manier waarop het in beeld wordt gebracht is waanzinnig. De sfeer is perfect. Fijne poster ook.

Robert Shaw (Red Grant in From Russia with Love) speelt hier in een van zijn laatste films. Hij zet een leuke rol neer, een beetje zoals in die andere Peter Benchley-film Jaws, alleen dan een stuk sympathieker. Het blijft jammer dat deze fantastische kop een jaar later ineenstortte en niet meer opstond.

 

Opeens zou ik veel meer over deze man willen weten. Ik zou van medespelers willen horen hoe hij in de omgang was. Het lijkt me geen makkelijk persoon, maar misschien was het een schat van een man. Tien kinderen heeft hij nagelaten, bij drie moeders. Dat was ook de reden waarom hij dergelijke rollen in grote films aannam: het bracht leuk geld binnen om zijn kroost te onderhouden.

Misschien dat hij er zelf niet veel aan vond, maar ik heb van hem genoten in The Deep. Ook van Jacqueline Bisset hoor in haar doorschijnende natte T-shirt en natuurlijk van Eli Wallach, The Ugly. Al heeft zijn rol niet veel om het lijf. Naar hoofdrolspeler Nick Nolte kan ik minder goed kijken. Zeker met zo'n rare hangsnor.

Verder een heerlijke twee uur kijkplezier, met sinistere onderwatermuziek van John Barry. Het deed mij terugverlangen naar de eerste keer dat ik Thunderball zag. Mijn allereerste ontmoeting met James Bond...

Jaws

Voordat Bonds grootste schurk opduikt in The Spy Who Loved Me, was Jaws al een aantal jaren eerder wereldberoemd geworden als haai. Of niet helemaal. De Spielberg-film heet Jaws, maar de haai zelf heeft geen naam. Maar dat terzijde.

Ik ben een groot liefhebber van deze horrorfilm uit 1975. Omdat het een no-nonsense film is. Het verhaal is simpel, weet de spanning twee uur vast te houden. Niet in de minste plaats vanwege Bond-boef Robert Shaw in een van zijn laatste rollen én de fantastisch effectieve deunen van John Williams. Een regelrechte voltreffer.

Afgelopen week heb ik de vierdelige Jaws-serie weer gezien. Die gaat van subliem, naar aardig tot slecht en vervolgens naar iets minder slecht. Waarbij ik moet aangeven dat Spielberg er na de eerste film niets meer mee te maken wilde hebben.

Om de slechtste van het kwartet er even bij te nemen: deze film is lachtwekkend slecht. Maar dat komt voornamelijk door de 3D-effecten die uiteraard totaal niet overkomen op tv. En daar zou je toch een oogje dicht moeten knijpen. Maar dat doe je niet, omdat het er belachelijk uitziet. Je gelooft namelijk je ogen niet als je dat broddelwerk ziet. Net zoals die belachelijke kytesurfscène uit Die Another Day.

Zonder deze effecten zou het een iets minder slechte film opleveren. Maar nu 3D weer helemaal hot is in de bios (Avatar, Alice in Wonderland, Toy Story) zou ik zeggen: maak een remake. Het verhaal over Seaworld is lang zo gek niet en kan met de juiste aanpak een spannende film opleveren. En één tip: laat die haai iets minder vaak zien.

Onze Jaws, hier links, heeft het niet eens drie films volgehouden. Gezien zijn tweede en laatste optreden (in Moonraker) is dat maar goed ook. Daar had de haai een voorbeeld aan moeten nemen.