Kijkje in de Blu-raybox

Een vluchtig kijkje in de verpakking van de nieuw te verschijnen Blu-raybox. Getoond vorige week tijdens de Comic-Conbeurs in San Diego. De Skyfall-disc is natuurlijk een dummy...

Whishaw eindelijk officieel Q

Wij, trouwe Bond-fans, waren er al lang over uit: Ben Whishaw is Q. Maar Eon Productions bleef maar ontkennen. Tot vandaag. De kogel is door de kerk. Geen nieuws voor ons dus, maar wel een eerste foto, van Ben Whishaw als die nieuwe Quartermaster...

Ben Whishaw als Q in Skyfall

Ach waarom ook niet, nog één keer de verplichte opsomming: Q wordt voor het eerst Q genoemd in Goldfinger (1964), daarin wordt hij voor de tweede keer gespeeld door de man die hem onsterfelijk maakte: Desmond Llewelyn. In de vorige film, From Russia with Love (1963), was Llewelyn ook al van de partij, in dezelfde rol weliswaar, maar nog niet met die schuilnaam. Hij heet volgens de aftiteling namelijk nog gewoon: Boothroyd.

Die (Major) Boothroyd deed ook al mee in Dr. No (1962). Peter Burton is daar de acteur die het karakter eenmalig gestalte geeft.

Desmond Llewelyn

Desmond Llewelyn houdt het vol tot en met The World Is Not Enough (1999), de zeventiende Bond-film waarin hij te zien is (alleen in Live and Let Die duikt hij niet op). Kort na de première, van wat zijn laatste films blijkt te zijn, verongelukt hij. Met zeventien kruisjes is Llewelyn de acteur met de meeste Bond-films op zijn naam. Zijn opvolger stond echter al klaar, in de gedaante van John Cleese, die in The World Is Not Enough officieel Q's Assistent speelt. Bond, die zijn alfabet kent, noemt hem gekscherend 'R'.

Cleese mag nogmaals optreden in Die Another Day. Maar met de dood van Llewelyn is hij gepromoveerd tot de enige echte Quartermaster.

Tien jaar (en twee films, dus het valt wel mee) heeft het geduurd voordat het geliefde karakter uit de Bond-films weer terug is. Maar ik geloof dat het vooral die vriendelijke Desmond Llewelyn was die van Q zo'n onvergetelijk karakter maakte. Of de nieuwe nerdy Q net zo populair zal worden, moet nog blijken. Het is in ieder geval wel totaal iets anders...

OHMSS in 007 Legends

Na Moonraker is On Her Majesty's Secret Service verkozen als tweede deel in de nieuwe game 007 Legends. Het verhaal en de locaties uit de film uit 1969 met George Lazenby als James Bond zal de basis vormen voor deze tweede misse.

'Gabriele Ferzetti terug als Draco'

Gabriele Ferzetti

Acteur Gabriele Fezetti keert terug in zijn rol van Marc-Ange Draco. Nee, niet in Skyfall, voor zover ik weet, maar volgens IMDb in de game 007 Legends.

Dat lijkt een logische keuze, aangezien de inmiddels hoogbejaarde acteur destijds de rol van Bonds schoonvader speelde in On Her Majesty's Secret Service (1969). Maar die stem van Draco was toch echt van iemand anders...

De Britse acteur David de Keyser is de persoon die wij horen in de rol. Ferzetti, Italiaan, was waarschijnlijk niet te verstaan. Zo deed men dat bij de vroege Bond-films wel vaker, Goldfinger, Largo en Tiger Tanaka. Honey, Tania en Domino, om maar een handjevol te noemen, zijn niet degenen die we dénken te horen.

Heel toevallig David de Keyser als plastisch chirurg in Diamonds Are Forever (1971)

Gabriele Ferzetti na ruim veertig jaar terug als Marc-Ange Draco. Het zou voor de geschiedenisboeken hartstikke leuk zijn, maar ik geloof er niks van...

Goldfingers tweelingbroer

Ik vertrouwde het meteen al niet. Als iemand zijn artikel begint met het neersabelen van On Her Majesty's Secret Service - immers de beste Bond-film ooit gemaakt - dan is er iets niet in de haak.

Filmblad Variety recenseert dit jubileumjaar alle Bond-films nog eens dunnetjes over. Deze week is Diamonds Are Forever aan de beurt. Dat filmcriticus Peter Debruge geen fan is van OHMSS, dat mag natuurlijk. Maar hij blijkt ook nog eens geen verstand van zijn onderwerp te hebben.

Debruge schreef namelijk (het artikel is na een reactie van mijn kant inmiddels in stilte gecorrigeerd) dat in Ian Flemings Diamonds Are Forever Goldfingers tweelingbroer de boevenrol speelt. Hier haalt Debruge twee zaken door elkaar.

In een eerdere versie van het filmscript van Diamonds leek het de filmmakers inderdaad een goed idee om de prestatie van Goldfinger (1964) te evenaren. OHMSS was niet het succes wat ze hadden gehoopt (de grote rehabilitatie van die film zou pas decennia jaren later plaatsvinden) en met Goldfinger-regisseur Guy Hamilton voor de tweede keer aan boord, wilden de makers teruggrijpen naar hun grootste artistieke en commerciële triomf.

Gert Fröbe als Auric Goldfinger

Gert Fröbe in de titelrol van de gelijknamige film was goed bevallen. De lichte touch van Hamilton viel in de smaak, en de terugkeer van Sean Connery in Diamonds zou het succes van 1964 naar de kroon kunnen steken. Dus bedacht scenarioschrijver een tweelingbroer voor Goldfinger, die ditmaal geen fetisj had voor goud, maar voor diamanten.

Het idiote idee werd in de prullenbak gegooid nadat producer Cubby Broccoli een nog krankzinniger droom had - bij een bezoek aan zijn vriend, de kluizenaar Howard Hughes, bleek niet dat Hughes de touwtjes van zijn imperium in handen had, maar een onbekende megalomaan. Die rol werd gegeven aan aartsvijand Blofeld (dit keer in de gedaante van de over-Britse Charles Gray) die ongemerkt het imperium van Hughes-persiflage Willard Whyte bestierde. Ze konden Blofeld immers niet straffeloos negeren nadat hij in de vorige film Bonds vrouw had gedood.

Charles Gray als Ernst Stavro Blofeld

En zo ontstond een van de meest bizarre Bond-films, Diamonds Are Forever dus, en niet zoals sommigen menen te beweren On Her Majesty's Secret Service...

O ja, wat die omissie van Debruge betreft, dat is allemaal zo erg niet. Maar let wel, wie en wat moeten we nu nog vertrouwen als we een artikel lezen van een onderwerp waar we geen verstand van hebben? Mijn hemel wat wordt er toch veel onzin gepubliceerd...

Designing Bond videoblogs

Ken Adam, Production Designer. Inmiddels 90 jaar. Vandaar een stukje brozer, iets bleker en vlekkerig en die bril lijkt almaar groter te worden, maar hij blijft onbetwist de grootste in zijn vakgebied.

Just like the Moonraker goes

Wat een ontdekking! Zit ik in de auto luidkeels mee te zingen met Shirley Bassey’s discoversie van Moonraker, blijkt opeens dat ze er helemaal naast zit!

Ik vergis mij namelijk ook altijd. Blijkbaar blijft het moeilijk of het goes of knows moet zijn in de zin ‘Just like the Moonraker goes, eh, knows’. In het eerste couplet moet het ‘goes’ zijn en in de tweede ‘knows’. De G komt eerder in het alfabet dan de K, dat is mijn niet-werkende ezelsbrug. Maar wat blijkt: Dame Shirley heeft er zelf ook moeite mee.

Vergelijk deze twee, de titelsong en de discoversie: