Stap binnen in de wereld van James Bond

Eerste indruk 007 Elements

Iets later dan gepland, gaan de deuren van 007 Elements op 12 juli open. Deze 'cinematic installation' bevindt zich op de drie kilometer hoge Gaislachkogel in de Oostenrijkse Alpen. Stap binnen in de wereld van James Bond:

Zie voor meer informatie 007.com.

'Kevin Spacey villain in Bond 25'

Got your attention? Good.

Heb je het gehoord? Angelina Jolie wordt de nieuwe Bond-schurk. Nee, Helena Bonham Carter gaat de villain spelen. Ook niet? Benedict Cumberbatch dan?

Het is te makkelijk. Iedere boerenlul kan zijn 'nieuws' op internet plaatsen. De ene anonieme bron buitelt over de andere; het is niet te checken. Het enige wat we zeker weten is dat zonder officiële bekendmaking níets vaststaat. Laten we ons daar alsjeblieft aan vastklampen.

De casting van Bond 25 zal zo langzamerhand wel plaatsvinden. Acteurs moeten immers worden vastgelegd voor een bepaalde periode volgend jaar. Wellicht behoort één van de bovengenoemde namen tot de kandidaten; als we half Hollywood gaan opnoemen, zit er uiteindelijk altijd wel een juiste naam bij.

Eerlijk gezegd denk ik dat Kevin Spacey meer dan ooit staat te springen. Zijn agenda voor 2019 is in ieder geval leeg.

Een voetnoot in de Bond-canon

(...) punt blijft dat Blofeld terug móet! Niet omdat ik dat nu zo’n leuk idee vind, maar een superschurk terughalen om hem vervolgens dood te laten bloeden kán gewoon niet. Doen ze ook echt niet. Blofeld is daarmee meer een vloek dan een zegen geworden.

Was getekend: ondergetekende, vandaag precies twee jaar geleden. Het fragment is afkomstig uit een artikel over de verleiding om Blofeld terug de serie in te fietsen. Een verleiding die Eon Productions niet heeft kunnen weerstaan.

Als we vorige week geen officieel goed nieuws hadden gekregen, was er op het gebied van Bond 25 in die twee jaar niet veel veranderd. Een vooraankondiging van een film die uiteindelijk niet gaat komen, heeft namelijk ook zijn houdbaarheidsgeloofwaardigheid.

Blofeld versus Bond in Spectre (2015)

Hoewel twee jaar ons verder niet veel wijzer heeft gemaakt, rijst inmiddels de twijfel of Blofeld inderdaad verplicht is terug te keren in Bond 25. We kunnen namelijk twee kanten op.

Eén: Blofeld doet gewoon weer mee. Low key vanachter de tralies, of we hem nu zien of niet, zijn dreiging is voelbaar. Een minimale bijdrage, niet als hoofdschurk deze keer, maar hij bestaat nog wel. Hij kan ook uitbreken en weer aan het snodeplannensmeden gaan. Híj is het die het eindgevecht met Bond aangaat en híj is het die samen met Bond in de laatste minuten van de film een gewisse dood tegemoet gaat. Als iemand het mag doen, is het Blofeld. Einde.

Twee: Blofeld doet niet mee. Hij wordt volkomen genegeerd, wat inhoudt dat Bond 25 een complete stand alone wordt, zoals Skyfall (2012) in eerste instantie. We varen geheel de eigenwijze koers die Danny Boyle heeft uitgestippeld en vertrouwen erop dat Daniel Craig zijn high note behaalt. Doodgaan mag altijd, maar dan zonder Blofeld. Die hangt ergens rustig in the cloud te wachten op Craigs opvolger. Hoeft Christoph Waltz ook niet bang te zijn dat hij een telefoontje krijgt.

Christoph Waltz als Blofeld in Spectre

Negeren dus. Wat wel weer nadelig is voor de herwaardering van Spectre (2015); de belachelijke familieband tussen Bond en Blofeld, dé grote verrassing uit die film, wordt daarmee afgedaan als voetnoot in de Bond-canon.

En dat is de ware reden dat Eon niemand anders dan Danny Boyle wilde hebben. Hij is namelijk de enige die het aandurft Blofeld te negeren, de enige die de verleiding kan weerstaan. En daarmee verleent Boyle ons, Eon én Christoph Waltz een enorme dienst.

Danny Boyles angst voor het onbekende

Saamhorigheid voor het beste resultaat

„Normaal gesproken is James Bond niet mijn ding”, zei Danny Boyle eerder deze week tijdens een masterclass aan de Liverpool Institute for Performing Arts. „Ik hou van grote films, om naar te kijken, maar ik denk niet dat ik per se de juiste persoon ben om ze te maken. Toen dacht ik: nee, zo moet je niet denken...”

Danny Boyle tijdens zijn masterclass aan LIPA

Na maanden speculeren werd vorige week officieel bekendgemaakt dat Oscar-winnaar Danny Boyle de man aan het roer van de nieuwe Bond-film is. Zoals hij jaren geleden ook al aangaf, vindt de regisseur zijn deelname aan een James Bond-film niet vanzelfsprekend. 

„Maar toen kwam dus dit idee wat we met Bond zouden kunnen doen”, refereert Boyle aan zijn samenwerking met scenarioschrijver John Hodge. „Ik voelde dat we hiermee door moesten gaan.”

Het accepteren van de Bond-film maakt dat Boyle een voor hem onbekend terrein betreedt. De wens om dat onbekende te tackelen gaat terug naar het begin van zijn carrière als regisseur: „We hadden succes geboekt met Shallow Grave. Er werd van ons verwacht dat we nog zoiets zouden doen, maar dan met een grotere ster in de hoofdrol. Ik dacht juist: nu hebben we de keuze, we kunnen ook totaal iets anders gaan maken.”

Boyle op de set van Shallow Grave (1994)

„Dat werd dus Trainspotting, waarvan iedereen dacht dat het gekkenwerk was. Ik denk dat we het geld voor die film enkel bij elkaar hebben gekregen om ons een lesje te leren. Als we daarmee op ons bek zouden gaan, zouden we vanzelf wel aankloppen om een tweede Shallow Grave te mogen maken.”

Trainspotting werd een keerpunt in Boyles carrière. „Het onbekende is spannend. De angst die je voelt is belangrijk voor een filmmaker. Als je jezelf blijft herhalen, ga je al snel over op de automatische piloot. Je voelt de angst niet meer bij wat je doet, omdat je precies wéét wat je doet.”

Boyle (rechts) met John Hodge (midden) en producent Andrew Macdonald op de set van Trainspotting (1996)

Boyle beschrijft zijn manier van regisseren als ‘bemoedigend’. „Een beetje als een parochiaan die iedereen met wie hij werkt tevreden wil houden. Ik geloof namelijk dat hoe meer saamhorigheid je creëert, hoe beter het eindresultaat zal zijn. Ik wil daarom zoveel mogelijk de persoon leren kennen met wie ik werk, in plaats van hem te zien als een radartje dat het mechanisme in werking houdt.”

Trainspotting is vanaf 19 juni weer terug op Netflix.

Henry Cavill hoopt nog steeds op Bond-rol

Henry Cavill heeft de hoop om 007 te spelen nog niet opgegeven. Dat zegt de Superman-acteur tegen het Zuid-Afrikaanse Independent Online. Cavill zag in 2005 de rol van James Bond net aan zijn neus voorbijgaan.

Superman, Napoleon Solo en binnenkort Mission: Impossible; de 35-jarige acteur heeft inmiddels een behoorlijke staat van dienst opgebouwd. James Bond zou volgens Cavill een mooie volgende toevoeging zijn in de rij iconische rollen.

Over de opvolger van Daniel Craig, die na Bond 25 hoogstwaarschijnlijk afzwaait als 007, gaat de komende jaren een besluit genomen worden, vermoedt Cavill. Hij hoopt maar dat hij tegen die tijd nog op het lijstje van Eon Productions staat.

Henry Cavill verkeert wat dat betreft in goed gezelschap: Pierce Brosnan, de beoogde Bond nummer vier in The Living Daylights (1987), zag zijn droom destijds in duigen vallen toen hij wegens andere verplichtingen de rol van 007 op het laatste moment moest teruggeven. Zeven jaar later mocht Brosnan, nu als Bond nummer vijf, alsnog de felbegeerde schouderholster omhangen.

Op zoek naar een jongere Bond voor Casino Royale (2006) viel Cavill duidelijk in de smaak bij regisseur Martin Campbell. Zijn 22 jaar was voor het mooie echter iets té jeugdig voor een jongere James Bond, waardoor de filmmakers bij de toentertijd 37-jarige Daniel Craig belandden.

Die leeftijd komt voor Cavill ook in zicht tegen de tijd dat voorzichtig naar Bond 26 gekeken mag worden. Op zoek naar Bond nummer zeven zullen ze bij Eon Productions de naam van Henry Cavill vast nog niet vergeten zijn.

James Bond in Spanje

Daniel Craig is gisteren in James Bond-outfit gespot in Cardona in Spanje. Volgens de Daily Mail filmde de acteur daar voor een Heineken-commercial. Shoot in and out, aangezien Craig volgens het artikel slechts één dag nodig was.

De slapen wat grijzer, zijn haar iets verward, oogt Daniel Craig (50) nog immer als James Bond. Het is drie jaar sinds Spectre (2015) dat hij weer in de rol te zien is.

Aangenomen dat het hier inderdaad een commercial van Heineken betreft, zal het de achtste keer zijn dat de Nederlandse bierbrouwer zich aan een Bond-film verbindt. De laatste keer kregen we dit door de strot geduwd:



De opnamen van Bond 25 zullen officieel op 3 december dit jaar beginnen onder leiding van regisseur Danny Boyle. De film is vanaf 25 oktober 2019 te zien in Engeland. Nederland zal zoals gebruikelijk kort daarop volgen.

Anders dan anders

In een ver verleden was het welhaast ondenkbaar iemand anders dan Richard Maibaum aan een Bond-script te laten werken. Tot zijn dood in 1991 had de veteraan aan maar liefst dertien van de tot dan toe zestien James Bond-films geschreven.

Richard Maibaum en Ian Fleming

De adaptaties van Flemings verhalen waaraan Maibaum werkte, werden, vroeger of later, stuk voor stuk goed beoordeeld. Dat zijn met name de films uit de beginperiode. De originele filmverhalen daarentegen, waarbij de scriptschrijvers Fleming zoveel mogelijk negeerden, konden steevast op meer kritiek rekenen.

Terug naar de oorsprong is voor James Bond op artistiek gebied altijd een goed idee gebleken: van You Only Live Twice (Dahl) naar On Her Majesty's Secret Service (Maibaum); van Moonraker (Wood) naar For Your Eyes Only (Maibaum en Wilson); van Die Another Day (Purvis en Wade) naar Casino Royale (Haggis, Purvis en Wade).

Van vaste scenarioschrijver Richard Maibaum, zijn we in 1999 overgestapt naar vaste schrijvers Neal Purvis en Robert Wade, de mannen die inmiddels zes Bond-films op hun naam hebben staan. Met veel minder origineel materiaal van Fleming voorhanden dan Maibaum in zijn tijd, heeft het duo meer kritiek te verduren gekregen.

The World Is Not Enough (1999) en Die Another Day (2002) zou je niet bepaald een vliegende start kunnen noemen. De bedoelingen voor deze tweede bijdrage waren overigens goed, daarvoor diende Ian Flemings prima werk Moonraker (1955) als uitgangspunt. Een boek waaraan onder de gelijknamige titel in 1979 geen recht is gedaan. ...En uiteindelijk ook niet in 2002. Maar die schuld mogen we bij regisseur Lee Tamahori parkeren, die in de tweede helft van de film even lekker met pure science fiction dacht te kunnen uitpakken.

Not.

Terug naar Fleming, en naar Neal Purvis en Robert Wade, die, terzijde gestaan door Paul Haggis, met hun derde film Casino Royale (2006) voor het eerst op Bond-gebied topwerk afleverden. Het bleek maar weer dat een Fleming-adaptatie opnieuw een schot in de roos was.

Niet dat elk origineel verhaal waardeloos is; The Spy Who Loved Me (Maibaum en Wood), GoldenEye (France, Caine en Feirstein) en Skyfall (Logan, Purvis en Wade) behoren onbetwist tot de favorieten. Toch is het aantal missers, waaronder vele guilty pleasures, groter dan het aantal successen. Artistiek gezien dan, aan de kassa levert dit een behoorlijk vertekend beeld op.

Dat in het verleden behaalde resultaten geen garantie bieden voor de toekomst, bleek bij Quantum of Solace (2008). Opnieuw Purvis en Wade aan het roer met Haggis in het kraaiennest. Het resultaat was dit keer echter minder naar ieders tevredenheid. Vervolg Skyfall (2012) was weer een opleving en met Spectre (2015), van datzelfde trio Logan, Purvis en Wade, aangevuld met Jez Butterworth, zakte de kwaliteit wederom in.

Robert Wade (links) en Neal Purvis (© National Portrait Gallery, London)

Voor het eerst in heel lange tijd krijgen we met Bond 25 op schrijversgebied een frisse wind. Een hoopgevende, aangezien het dit keer totaal anders is gegaan. Het is namelijk nooit eerder voorgekomen dat een regisseur de bazen van Eon Productions met een origineel verhaal heeft weten te overtuigen. En dat terwijl de vaste kern Purvis en Wade al bezig was met het zoveelste schrijfklusje.

Dat verhaal is inmiddels van tafel en wellicht horen we er nooit meer iets van. Zo gaat dat in de filmwereld.

Waarschijnlijk is het verhaal van Bond 25, bedacht door Danny Boyle en uitgewerkt door John Hodge, zó uniek, dat Eon Productions wel overstag móest gaan. En natuurlijk blijft het een gok. Film maken is niets anders dan één grote gok. Maar met de juiste ervaring in de achterzak wordt het risico tot een minimum beperkt.

Danny Boyle

Purvis en Wade zijn altijd een stabiele factor gebleken. Liep het verhaaltechnisch niet zo lekker, werden zij er steeds weer bijgehaald de plooien glad te strijken. Dat dat deze keer ook het geval zal zijn, lijkt mij zeer sterk. En misschien is het wel eens fijn voor ze om even niet als bezemwagen te hoeven fungeren — kunnen ze zich alvast op Bond 26 concentreren.

Het lijkt erop dat Barbara Broccoli met het passeren van Purvis en Wade er deze keer voor gekozen heeft wél een risico te lopen. Een risico om, net als bij Casino Royale, weer eens met een unieke Bond-film voor de dag te komen. Hoewel Boyle en Hodge bepaald geen groentjes zijn, hebben zij met de wereld van James Bond vooralsnog weinig te maken gehad. Alle verwijzingen naar 007 in Trainspotting, 1 én 2, zijn enkel fangerelateerd.

Artistiek gezien had Broccoli geen betere keuze kunnen maken dan Danny Boyle in te huren. En dat is een halfjaar vóór de eerste opnamedag van Bond 25 voornamelijk gebaseerd op een onderbuikgevoel (en op de prima films van Boyle die ik heb gezien).

Terug naar de oorsprong, terug naar Fleming, zal met Boyle in de regisseursstoel niet het geval zijn. 'Anders dan anders', die mogelijkheid is stukken groter. En is anders dan anders niet het grootste goed dat 007 kan bereiken? Een frisse wind door de tent. Al die 24 voorgaande films waar je wel of niet van houdt — er zit altijd wel íets voor je bij.

En wat betreft dat Risico... Goede titel toch?