Bezoek hier de website van Bond in Motion in Brussel voor meer informatie. Kaartjes zijn verkrijgbaar vanaf 17 euro.
De expositie Bond in Motion is vanaf december in Brussel te zien. Dat meldt James Bond Nederland. Volgens de krant La Dernière Heure loopt de tentoonstelling van 9 december 2022 tot 14 mei 2023.
Na twee jaar verhuisde Bond in Motion in 2014 naar het London Film Museum. Daar was de tentoonstelling zeven jaar lang te zien. Nieuwe voertuigen en attributen uit de films Spectre (2015) en No Time to Die (2021) werden toegevoegd, totdat de expositie vorig jaar september verkaste naar het Petersen Automotive Museum in Los Angeles, waar de filmprops tot deze week te bezichtigen zijn. Tegelijkertijd opende opnieuw in Beaulieu een speciale No Time to Die-expositie. Die loopt tot 15 november dit jaar.
Over Bond in Motion in Brussel is verder nog weinig bekend. De website van Brussels Expo, waar de tentoonstelling gaat plaatsvinden, biedt vooralsnog geen soelaas.
De Amerikaanse actrice Tanya Roberts was in werkelijkheid zes jaar ouder. Dat blijkt uit de tienjaarlijkse volkstelling van de Verenigde Staten uit 1950. Aanvankelijk werd als geboortejaar van Roberts 1955 aangehouden. Vandaar dat vorig jaar in alle necrologieën stond dat zij op 65-jarige leeftijd was overleden. Dat blijkt bij nader inzien op 71-jarige leeftijd te zijn.
Tanya Roberts en Roger Moore in A View to a Kill (1985)
Tanya Roberts werd geboren als Victoria Leigh Blum, dochter van Oscar
Maximilian Blum en Dorothy Leigh Smith. Haar grootvader was de uit Wenen
afkomstige kaakchirurg Theodor Blum. In 1974 trouwde Victoria Blum met Barry Roberts en nam als actrice zijn naam aan.
Gisteren was de geboortedag van de Bond-girl uit A View to a Kill. Op social media verschenen daar verschillende berichten over waarbij het geboortejaar 1949 werd vermeld. Voor zover ik wist, werd de actrice geboren in 1955, dus ik vroeg mij af waar 1949 nu ineens vandaan komt.
Op IMDb en Wikipedia was de geboortedatum al stilletjes veranderd naar 1949. Speurend in de handgeschreven volkstelling van de Verenigde Staten van 1950 (de 1950 Census), blijkt inderdaad dat zij op dat moment een halfjaar oud was. Was zij van 1955 geweest, dan had zij hier uiteraard nog niet vermeld gestaan.
 |
| De Telegraaf, 20 juni 1985 |
Het lijkt erop dat Tanya Roberts haar leeftijd met opzet in haar voordeel heeft bijgesteld. Zo tekent verslaggever Henk ten Berge in juni 1985 in De Telegraaf op dat Roberts eerder getrouwd is geweest. Zij was 15 toen zij voor het eerst in het huwelijksbootje stapte, aldus de actrice in het artikel. Dit gecancelde huwelijk vond volgens IMDb plaats in 1971. Was Tanya Roberts van 1955 geweest, dan was dat inderdaad op 15-jarige leeftijd, nu blijkt dat zij destijds 21 was.
Het leeftijdsverschil met tegenspeler Roger Moore (die van 14 oktober is), moet daarmee ook worden bijgesteld naar 22 jaar (plus 1 dag). Dat is nog steeds één van de grootste leeftijdsverschillen tussen de Bond-acteur en zijn leading lady. Jane Seymour uit Live and Let Die en Carole Bouquet uit For Your Eyes Only voeren met respectievelijk 23 en 29 jaar leeftijdsverschil (eveneens met Roger Moore) de lijst aan.
Eén kanttekening: stel dat vader en moeder Blum in oktober 1949 ouders werden van dochter Victoria, maar dat zij op jonge leeftijd overleed en in oktober 1955 opnieuw een dochter werd verwelkomd...
Tanya Roberts overleed onverwachts in januari 2021. Haar dood zorgde voor opschudding toen kort na de bekendmaking van haar overlijden bleek dat zij nog in leven was. Uiteindelijk stierf zij de dag daarna alsnog. Op 71-jarige leeftijd.
De Schotse acteur Robbie Coltrane is vandaag overleden, meldt onder meer 007.com op Twitter. Coltrane was te zien als Valentin Zukovsky in de James Bond-films GoldenEye (1995) en The World Is Not Enough (1999), beide met Pierce Brosnan als 007. Robbie Coltrane is 72 jaar geworden.
.jpg)
Valentin Zukovsky is een ex-KGB-agent die James Bond in GoldenEye in contact brengt met misdadiger Janus. Het wordt duidelijk dat Bond en Zukovsky een geschiedenis met elkaar hebben; Bond heeft de Rus ooit in zijn knie geschoten waardoor hij al jaren mank loopt.
Bond: „Surely you must have realised the skill was not to hit your knee, but to miss the rest of you.”
Zukovsky: „So why did you not kill me?”
Bond: „Call it professional courtesy.”
Zukovsky: „Then I should extend you the same courtesy.”
In The World Is Not Enough keert Zukovsky terug. Hij bezit nu een casino en een kaviaarfabriek in Bakoe in Azerbeidzjan. Opnieuw helpt hij James Bond, met enig tegenstribbelen, aan informatie. Als Bond niet veel later gevangen wordt genomen door Elektra King, komt Zukovsky de boel verstoren. Hierop schiet Elektra de Rus neer. Met zijn laatste krachten richt Zukovsky zijn vuurwapen op Bond om hem uit zijn benarde situatie te bevrijden.
Coltrane maakte van de charmante Zukovsky een graag gezien personage met de beste oneliners. In een niet gebruikte scène uit The World Is Not Enough
controleert Bond Zukovsky’s pols, waaruit blijkt dat de Rus nog niet
dood is. Coltrane keerde echter niet meer terug in de Bond-serie.
Na James Bond speelde Coltrane in de Harry Potter-films de terugkerende rol van halfreus Hagrid, het personage waar hij zowel jong als oud mee wist te vertederen. Op 1 januari dit jaar verscheen hij nog in de HBO-special Harry Potter 20th Anniversary: Return to Hogwarts. Het werd zijn laatste optreden.
 |
| Robbie Coltrane als Rubeus Hagrid |
Robbie Coltrane, die eigenlijk Anthony Robert McMillan heette, begon zijn acteercarrière in 1979 met de televisieserie Play for Today. Vier jaar later was hij naast Stephen Fry, Hugh Laurie en Emma Thompson te zien in de sketchshow Alfresco. Hij wisselde komedie af met dramaproducties. Voor zijn hoofdrol in de tv-serie Cracker (1993 - 1995) won hij drie jaar op rij een BAFTA voor beste acteur.
Een bijzonder sterke rol zette Coltrane neer in de miniserie National Treasure (2016) waarin hij een van misbruik verdachte komiek speelt naast Julie Walters en Tim McInnerny.
Robbie Coltrane was gescheiden en had twee kinderen. Sinds enkele jaren bewoog hij zich voort in een rolstoel. Hij verkeerde al enige tijd in slechte gezondheid. Hij overleed in een Schots ziekenhuis.
Bij gebrek aan een jubileumfilm hebben we deze week wel twee mooie video’s gekregen die beide in het teken staan van de muziek van James Bond. Meer dan welk ander element uit de zestigjarige filmserie neemt de muziek een aparte plaats in. Zelfs wie nog nooit een Bond-film heeft gezien, heeft beslist wel eens een titelsong uit de 007-reeks gehoord.
De video’s zijn beide te bekijken via Amazon Prime. Waar eerder Apple met de muziekdocumentaire aan de haal ging, heeft Amazon (inmiddels eigenaar van filmstudio MGM en daarmee tevens mede-eigenaar van filmheld James Bond) het stokje overgenomen. Zonder verder gedoe overigens. Dus daar, op Prime, is het genieten geblazen, want de streamingdienst heeft ook alle Bond-films die je er met één druk op de knop kunt bijpakken.
Terwijl ondergetekende dinsdagavond in het Heerenstraat Theater in Wageningen zich in twee uur een schorre stem over alles 007 vol babbelde, kwamen vijfduizend Bond-liefhebbers tezamen in Londen voor een spektakelshow van jewelste: The Sound of 007: Live from The Royal Albert Hall.
Je moet erbij geweest zijn voor de volledige ervaring, want van de drie uur durende muziekshow is een krap uur overgebleven op Prime. En waarom eigenlijk? Wij kunnen de voorstelling wél op pauze zetten voor een sanitaire stop, dat lukt niet in het theater.
David Arnold, componist van beroep en samensteller van de hele avond, reageerde woensdag gelaten op de inkorting van zijn show. Hij is Amazon dankbaar dat het erop staat, wie weet komt er ooit nog een complete registratie. Dat is inclusief tal van instrumentale stukken, zoals John Barry’s Capsule in Space uit You Only Live Twice; David Arnolds Come in 007, Your Time Is Up uit The World Is Not Enough en Night at the Opera uit Quantum of Solace. Wat bezielt Amazon door te denken dat wij hier niet in zijn geïnteresseerd?
Emotioneel gezien is dit een avond die ik in werkelijkheid niet zou overleven. Het is emotie op emotie, zelfs bij de geamputeerde videoversie. Ik was blij dat er af en toe een artiest voorbijkwam die de juiste snaar net niet wist te raken. Even op adem komen.
De voice over met het onmiskenbare stemgeluid van Dame Judi Dench, een staande ovatie bij de opkomst van Dame Shirley Bassey. Dame Shirley die met minder lange uithalen maar met evenveel plezier haar Bond-klassiekers Diamonds Are Forever en Goldfinger nog maar eens van stal haalt. De muziek, de visuals met beelden van Maurice Binder en Robert Brownjohn en de échte Shirley Bassey maken dit een opening zoals alleen John Barry dat kon bedenken — een naam die bij de registratie node ontbreekt.
 |
| Dame Shirley Bassey |
Jamie Cullum mag een prima From Russia with Love ten gehore brengen, waarna het podium wordt vrijgemaakt voor de échte Lulu met haar The Man with the Golden Gun. En die stem is nog goed hoor! Ook al is dit niet het meest memorabele Bond-nummer uit de galerij, de zangeres brengt het met voldoende panache. Het is een lekker opzwepend geheel. En kom op, zij heeft in ieder geval de moeite genomen om te komen. Persoonlijk heb ik dit altijd wel een fijn nummer gevonden.
 |
| Lulu |
Dan de aankondiging van Garbage. Daar heb ik zin in. Verpakt in aluminiumfolie komt Shirley Manson het podium op waggelen, armen in de lucht. Daar is zij, de vrouw die in 1999 de officiële titelsong van The World Is Not Enough op de plaat mocht zetten. Maar dan. Het pakt niet. De stem klinkt broos, alsof zij strak staat van de zenuwen. Of knelt het vershoudpapier?
 |
| Shirley Manson in aluminiumfolie |
 |
| Hans Zimmer |
David Arnold neemt zelf de microfoon ter hand voor You Know My Name dat hij samen met Chris Cornell schreef voor Casino Royale. Na de dood van Cornell in mei 2017 vond hij dat niemand anders het nummer nog kon brengen, maar voor deze speciale gelegenheid wilde hij de titelsong niet uitsluiten. ‘Vergeef me’, aldus de bescheiden componist, die vervolgens een prima stuk zang ten beste geeft.
 |
| David Arnold |
Blijft wel de vraag: waar was Chrissie Hynde? Zij werd enkele weken samen met Lulu nog aan de originele Bond-artiesten toegevoegd. Heeft Amazon haar over het hoofd gezien?
En voor wie de concertregistratie slechts een opwarmer is voor méér Bond-muziek, klikt op Amazon Prime gelijk door naar The Sound of 007, de documentaire van Mat Whitecross. Een feest der herkenning dat door de fabuleuze montage boven het gemiddelde uitstijgt. Vol met soundbites van acteurs en artiesten over hun favoriete Bond-songs, archiefmateriaal, niet eerder uitgebrachte fragmenten uit een interview met John Barry (de anekdote over de lyrics van Diamonds Are Forever is hilarisch), de registratie van een live-versie van Louis Armstrongs We Have All the Time in the World en bewegende filmposters.
Dan bracht NPO Radio 2 op 5 oktober ook nog eens de Top 3 Bond-songs met een verrassende winnaar. Werd het toch nog een feestdag.
Nee, het was niet Cubby Broccoli die als eerste de
filmrechten van James Bond kocht. De Canadese filmproducent Harry Saltzman was
hem net voor. Een ontmoeting volgde snel, en samen gokten ze erop dat ze meer
kans zouden hebben op succes. Er werd een huwelijk gesloten, en Eon Productions
werd geboren. Twee kapiteins op een schip dat zo’n tien jaar koers wist te
houden...
Harry Saltzman lijkt bij de viering van het zestigjarig Bond-jubileum de vergeten man. De co-producent van de vroege James Bond-films is van levensbelang geweest voor de basis van de filmreeks.
De fundamenten van de James Bond-serie, onnodig om te vermelden, toch voor die enkeling die het rijtje niet paraat heeft: Dr. No (1962), From Russia with Love (1963), Goldfinger (1964), Thunderball (1965). Steviger kun je de basis van een filmreeks niet wensen. Voeg daar extra steunpilaren You Only Live Twice (1967) en On Her Majesty’s Secret Service (1969) aan toe en het Bond-bouwwerk is onverwoestbaar.
Dit zijn de pijlers waarop de serie tot vandaag de dag boogt. Zonder dit fundament was James Bond al lang als een kaartenhuis ineengezakt en had Bond nu geen feestje gevierd.
 |
| Albert R. Broccoli en Harry Saltzman present |
En ja, hij was een beetje megalomaan. Een beetje gek. Een beetje apart. Maar wat wil je als je je nek uitsteekt en al je hebben en houwen aan de filmkunsten geeft en dan die ene klapper van jewelste maakt. Ik zou voor minder in een knalrood huispak gaan rondlopen.
 |
| Harry Saltzman in het rood met Guy Hamilton en Roger Moore, Live and Let Die (1973) |
En dat typeert het zakelijke leven van Harry Saltzman wel zo’n beetje. Hij was een man van uitersten. Had honderd en één ideeën. Het merendeel krankzinnig, en zo nu en dan een briljante vondst.
Tig projecten in één keer waar hij mee bezig was, tot ongenoegen van zijn compagnon die zich compleet in dienst van James Bond had gesteld. Een ring aan rinkelende telefoons om zich heen, een constante stroom van recettes die werden doorgebeld. Als een kleine generaal overal en altijd de controle proberen te houden. Het kan niet gezond zijn.
 |
| Saltzman in het geel, The Battle of Britain (1969) |
Over Harry Saltzman is er na de Bond-films nog maar weinig vernomen. De filmprojecten die hij daarna aanpakte, liepen op weinig uit. Hij was al snel de vergeten man, terwijl Broccoli werd geprezen om zijn lef de Bond-serie alleen voort te zetten. Nou ja, alleen… Een film wordt nooit alleen gemaakt. Broccoli had de steun van United Artists en vertrouwde zoals altijd op een professioneel filmteam achter de camera. Dat was ten tijde van Saltzman niet anders.
De kwaliteit van de filmserie bleef na Saltzmans vertrek behouden, soms zelfs naar een hoger plan getild, zoals met Broccoli’s eerste soloproductie The Spy Who Loved Me. De kijker heeft nooit iets gemerkt van Saltzmans vertrek, behalve dan bij de credits: ‘Albert R. Broccoli presents’. Of wel natuurlijk, maar wat we niet kennen, missen we ook niet. Wie weet met welke briljante vondsten de kleine Canadees de Bond-films nog zou opsieren? Misschien zou hij Bond wel de ruimte in sturen. Het idee…
Saltzman en Broccoli zijn beide geruime tijd niet meer onder ons. Broccoli wordt nog altijd geëerd met een credit ‘Albert R. Broccoli’s Eon Productions’. Ere wie ere toekomt, maar in principe is het natuurlijk ook Harry Saltzmans Eon Productions.
Prachtig boek is When Harry Met Cubby van Robert Sellers
(ook van The Battle for Bond), over het verhaal van de James Bond-producenten.
Sellers wilde aanvankelijk een boek over Saltzman schrijven, want dat was er
nog niet. Broccoli heeft When the Snow Melts van eerder genoemde Donald Zec.
Maar er was geen uitgever die alleen een boek over Harry Saltzman wilde
uitgeven, met Broccoli maakte de publicatie wel een kans.a
Wederom typisch Saltzman: met Broccoli samen kon hij de wereld aan, solo ging het hem minder goed af.
In 1981 werd het tweetal voor het eerst sinds de breuk na The Man with the Golden Gun herenigd tijdens de première van For Your Eyes Only. Acteur Chaim Topol, die Columbo speelde in de twaalfde James Bond-film, spoorde Broccoli aan om zijn voormalig compagnon uit te nodigen voor de royal premiere. Aangezien Broccoli en Saltzman enkel zakelijk niet meer door één deur konden, was de ontmoeting tussen de twee na al die jaren meer dan hartelijk. Saltzman, op dat moment nog maar kort weduwnaar, genoot zichtbaar van de aandacht.
Na Nijinksy uit 1980 werd Time of the Gypsies in 1988 de laatste film die Saltzman zou produceren. Op 28 september 1994 overleed hij in Parijs aan de gevolgen van een hartaanval. Hij werd 78 jaar.
Harry Saltzman is even belangrijk voor James Bond geweest als Cubby Broccoli. Denk daar een momentje aan bij de viering deze dagen. Een kaarsje mag. Een kanariegeel kostuum ook. Kleine moeite voor een groot man.
Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.
