Alle James Bond-film onder één druk op de knop klinkt in mijn oren als een jongensdroom. Toen wij vijf jaar geleden smachtend wachtten op No Time to Die, wist je dat ooit de tijd zou komen dat deze film op een goed moment gewoon bij je in de kast zou staan. Of, zoals nu, één druk op de afstandsbediening verwijderd op een streamingservice.
Alles stond eerder al eens op Prime. In oktober nog, tijdens James Bond-maand, zette Amazon, de nieuwe eigenaar van Bond, het schuifje tijdelijk open. Nadeel is dat het schuifje na één of twee maanden ook weer dichtgaat. Zo is dat halverwege april straks ook het geval op Netflix. Wie alle Bond-films op de streamer wil bekijken, moet relatief snel zijn. Alhoewel, drie maanden voor de hele Bond-cyclus van 26 films, moet te doen zijn toch?
Gevoelsmatig is het een traktatie. Netflix is een grote speler in streamingland. Als we mijn vriend ChatGPT mogen geloven, heeft iets meer dan de helft van alle Nederlandse huishoudens toegang tot de streamingdienst met de grote rode N. Op verre afstand gevolgd door Videoland, Disney+ en als vierde speler pas Amazon Prime. Wat wil zeggen dat de kans groot is dat James Bond op dit moment wel bij je linkerburen maar niet bij je rechterburen op het scherm te zien is. En dat dan door het hele land. Om deze illusie in stand te houden negeer ik voor het gemak dat Netflix ook nog andere content biedt. Want wie wil nog iets anders zien als je ook James Bond kunt kijken?
Het is met name het idee dat het kan. En het idee dat de James Bond-films hoe dan ook breder worden bekeken dan wanneer dan ook in de moderne geschiedenis. Want het aanbod ligt er en er zullen genoeg mensen zijn die op een lusteloze avond lukraak even een amusant Bondje weg willen kijken. Een gouwe ouwe die ze ooit al eens hebben gezien, in de bioscoop of op RTL7.
Zo geldt dat ook voor mij. Een slaapkamer die aan een opfrisverfbeurt toe is; op de achtergrond klinkt The Man with the Golden Gun. Niet om voor te gaan zitten, maar als vertrouwd kabbelend geluid terwijl ik mijn roller nog eens indoop. Het automatische meepraten met de dialogen en vooral de sfeer die deze guilty pleasure met zich meebrengt. ‘Nick Nack, tabasco!’
Die kamer had ik jaren geleden al kunnen schilderen met James Bond op de achtergrond. Maar dan moest ik mijn externe blu-rayspeler op de laptop aansluiten, het menu doorwandelen en als de laptop opzij moest, dan zit je met zo’n snoerenmassa. En vooral dit: voel je tijdens het sauzen een sterke neiging voor The Living Dayights, dan moet je ineens van schijfje wisselen! Zul je net zien dat je alleen de eerste map van de blu-raybox mee naar boven hebt genomen — naar beneden om hem om te ruilen voor die tweede map. Jij weer naar boven. Het schijfje van The Golden Gun eruit, altijd onder protest van de speler, want die was nog niet klaar met de film. Haal je het ene schijfje eruit, kom je er dus achter dat je de eerste map waar The Golden Gun in moet, mee naar beneden had genomen en je deze disc dus tijdelijk in het kartonnetje van The Living Daylights moet steken. Knaagt snoeihard aan het chronologiefetisjisme kan ik u vertellen: A view to a Kill, The Man with the Golden Gun, Licence to Kill. Dat rijmt gewoon niet.
Maar goed, het is even niet anders en niemand die het ziet. De portable blu-rayspeler heeft duidelijk geen trek in Timothy Dalton, hij pakt ’m niet. Het advies is dan om de lade iets geforceerd in te drukken. Het apparaat begint als een dolle te draaien, de G-krachten zijn duidelijk voelbaar. Als dan eindelijk het mapje van de BD-rom zich opent, moet je weer langs dat menu en dan eindelijk, eíndelijk, rollen de dots over het scherm. Inmiddels is je kwast hard en je kopje thee koud…
Nee, dan is de Netflix-optie een stuk praktischer. Ik krijg er zelfs zin in het hele huis van een likkie verf te voorzien.
Voor wie onder een steen heeft geleefd en bij toeval nú pas op de Bond-cyclus bij Netflix stuit: doe er je voordeel mee, het is nog niet te laat. Tijd genoeg om alle films te kunnen zien, om je favorieten eruit te pikken of de kinderen en kleinkinderen op deze pareltjes te wijzen. En dat label van 12 jaar is overigens een wassen neus. Ik heb het bewijs in de vorm van de Special Editions in de kast staan dat álle Bond-films tot aan Licence to Kill voor álle leeftijden zijn. De Bond daarna, die vanaf de jaren 90, is overigens gestopt met roken en hij slaat geen vrouwen meer. Of je moet Famke Janssen heten, maar dan vraag je erom.
GoldenEye, 1995
Een korte kijkwijzer is misschien wel handig. Toen ik in de jaren 90 kinderen van kennissen van mijn ouders in de wereld van James Bond mocht inleiden, wees ik steevast op The Spy Who Loved Me. Een lekkere Bond-film die alles wat James Bond James Bond maakt in zich heeft. Die film staat nog steeds als een huis, maar ik denk dat deze aanpak anno nu niet meer afdoende is. De films uit de jaren 60, 70 en ook 80 ogen, hoe kundig ze ook zijn gemaakt, inmiddels behoorlijk oud (that’s putting it mildly). James Bond is toch altijd een product van zijn tijd geweest. Hoezeer wij die oudjes ook koesteren, voor de jeugd is het niets anders dan ouwe meuk. Of je moet nét jong genoeg zijn om daar doorheen te kunnen kijken. Gaat je kind of kleinkind nog helemaal op in een poppenkastspel ‘Jan Klaassen, de boef staat achter je!’, dan is 8 jaar een uitstekende nieuwe kijkwijzerclassificatie. De fantasie van de oude James Bonds gaat er bij hen in als zoete koek.
Voor de 12-plussers onder ons: wie nu in wil komen in James Bond, doet er denk ik slim aan om te beginnen bij Casino Royale, met opvolgend de rest van de moderne Bond-films met Daniel Craig. Hoewel Casino Royale dit jaar twintig kaarsjes uitblaast en dus moeilijk ‘modern’ kan worden genoemd, moeten we het er maar mee doen. Niet bij mij komen klagen dat we al ruim twee decennia geen verse James Bond meer hebben.
Wie deze films kijkt, vindt James Bond misschien wat zwaar op de hand, maar als je in het achterhoofd houdt dat er in de serie ook echt heel leuke, niets-aan-de-hand-films zitten, kan zich daarna álsnog verdiepen in de rest van de reeks. Begin bijvoorbeeld na de Craig-films aan die met Pierce Brosnan, natuurlijk als eerste met GoldenEye. Pret verzekerd en als dat bevalt, ligt er nog zoveel fijns voor het oprapen.
De eerste week dat Bond op Netflix te zien was, doken No Time to Die, Spectre, Skyfall en Casino Royale nog op in de dagelijkse top 10. Quantum of Solace ontbrak aan het lijstje. Na die eerste week was er in de top 10 geen spoor meer te bekennen van 007. Het leek mij juist zo leuk om een goede oude Bond-klassieker naar de top te hijsen. Persoonlijk vind ik dat ik mijn best heb gedaan, maar ik kan het niet alleen.
Dus wat als we op de 7e van deze maand om 7 uur ’s avonds op Netflix massaal Dr. No aanzetten? We zullen er met de Nederlandse Bond-community voor zorgen dat Netflix nooit meer zonder 007 wil. Heb ik gelijk een mooi excuus om mijn verdere schilderwerk uit te stellen.
Deze column verschijnt ook bij James Bond Nederland.
